Czasami śmieję się głośno, stoję w centrum uwagi i zdecydowanie łatwo nawiązuję kontakty, innym razem siadam w kącie i pogrążam się w moim świecie, a towarzystwa dotrzymuje mi kilka osób, książka, długopis, papieros i mocny drink(kwintesencja). Lubię się uczyć. Łatwo mnie zranić i rozsypać, kocham mocną kawę i herbatę. Mam na tyle wybujałą wyobraźnie, że rzeczywistość mieszam z fikcją. Dużo mówię i dużo jest w tych moich słowach nieporadnej szczerości, której nie nauczyłam się hamować. Czasami całkiem świadomie dominuję i niszczę. Nie dostałam zbyt wiele skromności – lubię, gdy ktoś docenia to, co dla niego robię. Mam wszyty pod skórę romantyzm i wrażliwość. Czasami czuję się jakbym grała w filmie, którego jestem główną bohaterką; może dzięki temu posiadam pewną zdolność do empatii – umiem wczuć się w skórę i nastroje innych. Łatwo przebaczam i daję drugą szansę, tego samego oczekując od bliskich mi osób, bo przecież często się gubię. Łamię stereotypy i wolę chodzić pod prąd, chociaż nie zawsze mi się to udaję – czasami łatwiej jest przestać walczyć i po prostu popłynąć wraz ze wszystkimi. Wracając do mojej wybujałej emocjonalności…często płaczę, krzyczę i niepotrzebnie przeżywam błahe rzeczy, zdarza mi się też ironizować. Często kaleczę słowa, mimo, że bardzo dużo czytam, zdarza mi się też przeklinać. Nie bądźmy jednak pesymistyczni; często się uśmiecham, można mnie polubić, wierzę w siebie i ludzi. Nie rozumiesz? Moja przyjaciółka rozumie. Mój przyjaciel rozumie. Mój D. rozumie. Tyle potrzebuję.