gizela1

z niej wzięta ją maluję struny linie równoległe anioł przenika wymiary

wielość w wersjach nieskończenie kondygnacje równoległe ruch poziomo pionowy niebo piekło

cisza z prądem czerni przemieszcza się nicość świecą białe obiekty

biała z nocą ulice najcichsze jak zamknięcie oczu i one jasne po ciemnym chodzą

mnożą się z chmur w dół sennie powielone umrą na włosach ptak sfrunie w ciszę

maluję oczy ocean jak gałęzie niespokojny jego szukam czy nocy

zniknięty wróci na niebo czarność czuła sen cichszy od deszczu

ze snu wyszeptane malowałam myślą dotykały się białe niemotyle

myśli ich kolor niemówienia snu nie słychać chmury głośno płyną

w tamtą co wczoraj i teraz przez tą co jutro do tamtej jedną jak kalia biała

srebrny na dachu biała rozchylona dla niego noc i róża na stole

niebieska rynna dach na kominie z dymem do góry i na dół liść fruwa