Uśmiech do Nikogo.

Fizycznie widoczne
Milczenie hałasu
Nadzieja tak głupia
W istnienie przyjaciół.

Głuchy szmer dłoni
Gładzących coś w duszy
Mnie nikt nie uwolni
Od niewoli pokusy.

Zamknięta w więzieniu
Samotności i ciszy
Czterech barw głosu
Zebranych w szloch śmiechu.

Z pozoru szczęśliwa
I poukładana
O oczach zgwałconych
Przez chcęć Się poddania.