Areszt domowy

codzienność budzi mnie o pełnych godzinach smrodem z popielniczki wystygłą małą czarną zakładam stare dresy porcelanowy makijaż w lustrze znoszona twarz fałszywie się uśmiecha mam tyle planów by nie zmarnować dnia ożywić ponury obraz wciąż tlących się marzeń ale kiedy nadchodzi noc przestrzeń zamyka mnie w klaustrofobicznym niepokoju staję się więźniem własnych fobii