Obudzone kolory

Nie ma kwiecistych łąk tylko szare pustkowia niezrozumienie płodzone co chwilę i dym tytoniowy w ustach kolejna planeta umarła kiedy spadała zrobiło się ciemno oczy zamarły w bezruchu dobrze że to nie ziemia kiedy księżyce wpadły do morza gwiazdy stały się jaśniejsze skąpane w żółci wschodu rozbłysła kolejna zorza barwy narodziły się z krzykiem to nie koniec dzień się rozlał kolorami