Od zmroku do świtu

lampiony unoszą moje nadzieje jeden zatrzymał się na drzewie zamknął w sobie śpiew skowronka wypełnił się po brzegi płonie zachód jest taki gorący nie trzeba przesadnej muzyki dźwięk zbliżającej się nocy piękniejszy niż koncert smyczkowy obrazy rozlewane nad horyzontem stają się dziełem w ręku mistrza dech zapiera faluję nad ziemią opadam na trawę bezwładnie staję się częścią fantazji z nadzieją czekam na świt kiedy wpłynie błękitem na niebo roześmieje się słońcem na górze przeniesie mnie przez dzień aż do zmroku na skrzydłach nadziei