Skryci

ukradkiem chowamy marzenia upychamy je w kieszenie spodni nie pozwalamy dojrzeć słońcu w mroku czekamy na spełnienie jak na coś co i tak nastąpić nie może realne się nie stanie bezszelestnie wycieramy wspomnienia rękawem rozmazujemy ostatnie słowo tak by nikt nie usłyszał w dźwięk myśli nie zmienił nie wyśpiewał głośno jak coś co i tak zapamiętanym być nie może świata nie ocali mimowolnie składamy życiowe plany w ciasnej szufladzie przy łóżku by nie wypadły z bielizną w koronkach kusząco leżąc jak coś co i tak zrozumiane być nie może pragnieniem tylko zostanie