Strach

zabija mnie szybko niszczy to co trwa we mnie korzeniami zaczepia za włosy nawilża oczy by lśniły jeszcze przez chwilę łzawi skóra mnie boli pod palcami krew stygnie szybko zapominam kim jestem co daje mi siłę dłonie drżą beznamiętnie by za chwilę zacisnąć się w pięści kości się łamią boleśnie z pozoru wyglądam normalnie twarz swój grymas tuszuje lecz wewnątrz morze żalu wylewam serce tylko jakoś mocniej bije jakby chciało żyć bardziej zabić strach odzyskać spokój ale wciąż się boi