Nadzieja

wśród wielu ludzi w samotności żył człowiek który nie miał nikogo zły los zabrał mu szczęście wszyscy odwrócili się od niego ze spuszczoną głową codziennie przemierzał te same wspomnienia cienie cmentarnych posągów otwierały szeroko swe ramiona ta sama modlitwa na ustach w sercu wyryte cierpienie czy ktoś do niego się uśmiechnie zapyta jakie ma marzenie podnieś głowę samotny wędrowcze patrz nadzieja na ławce siedzi buduje góry ze szczęścia tylko chciej ją zauważyć.