Polne Kwiaty

padły nazwiska, myśli rozbiegane szukają wyjścia w dziurawych kieszeniach i krzyk rozpaczy uderza o ścianę a nad polami wisi mgła zwątpienia która modlitwy do nieba unosi w powietrzu czuć swąd tlącej się nadziei a żywe tarcze placem gusenowskim snują się skomląc słonecznych promieni droga krzyżowa, na niebie się błyska a nad lasami jęk rozpaczy płynie tutaj numery żyją, bez nazwiska tu cierpkie „aufstehen!” nigdy nie milknie ileż tu marzeń los poronił w lesie ile nadziei i wiary zabito ile młodości, planów i uniesień leży pod zimną granitową płytą teraz żałobne pieśni wiatr roznosi na chmurach lament niesie ciężki bagaż smutku i żalu, o modlitwę prosi za dusze ofiar poskładanych dla nas