Mój niedoszły mąż

To strasznie okrutny człowiek I nie dlatego że starszy wiek On jest królem gór A jego ludzie to książkowy mur Broni ludziom chrztu Uczą się tylko wierni poddani I z nienawiści ze tak jest nadani Nikt sam z siebie nie może wziąć książki z biblioteki A wszyscy kochają książki i dobre książkowe teki A moja mama była bibliotekarką Ona nauczyła mnie kochać książki i origami i była dobra arką Każdemu książkę wypożyczyła i cała wieś ja chwaliła A on broni ludziom tego co kocham najbardziej pięknych książek i obrazów Dobra nakazów Jego dom to dom smutku I gór i wody szemrania o jego zło które podobno nigdy nie zginie A ja będę sama bo tak już jest w przyrodzie że taki okrutnik sam być musi Choć jego przemiana niemożliwa kusi Podobno ma kochanego dziadka Też samego smutka jak ja kochałam swojego dziadka Władka A on ma już zonę Żeby chociaż sam ze swoją panienką pojechali sobie na jakąś szkołę Ale on nawet swojej panienki do szkoły nie puścił dlatego ja samotność wolę