świecnik

jestem płomieniem nikłym nie mnie prowadzić i grzać a błędnym być na bagnach niegasnącym czerpiąc paliwo znikąd z przestrzeni nikt nie poczuje że jestem nikt że mnie zabrakło nie mnie prowadzić i grzać ledwy blady niegasnący – święty w swym jestestwie nikt nie pozna mnie wśród płomieni ja sam w nocy jedynie dla oczu zmęczonych mrokiem mokradeł rozpaczliwie szukających ledwości tej że nie mnie prowadzić i grzać przepłynąć obojętnie między palcami włosami – błędnym bagiennym być święty w swym jestestwie