„E P I T A F I U M „

E P I T A F I U M „ W piękny ciepły wiosenny wieczór Pokorny skromny sam strudzony pielgrzym Duch kobiety ukochanej przez naród U nieba ogromnych staną bram A tam już Piotr Święty ciężkie wrota otwiera, I sam uśmiechnięty Pan Bóg na progu Ją wita Z ziemi bicie dzwonów głosi Jej pożegnanie Że aż u bram niebieskich słychać ich wołanie. Uśmiecha się Piotr – słyszysz Panie jak jej grają Nie chcą jej oddać, na pewno bardzo ją kochają Dałeś Ją im na krótką chwilę, na kawałek drogi Popatrz - dla nich już bez Niej świat zimny i wrogi. Wyciągną Pan Bóg swą rękę, Choć spocznij po drodze Bo wiele na ziemi po twej wędrówce dobra pozostało, Dałaś ludziom miłości i ciepła niemało Rodzinę swoją prowadziłaś w pobożnej uwadze Duch jej się wyprostował, popatrzył zdumiony Nagle poczuł się silny jakby odmłodzony Z dziecinnym zażenowaniem delikatnie jak ptaszyny Śpiewem wyrzekł – Skoro mnie Panie Boże wezwałeś do siebie To masz tu pewnie dla mnie pracę pilną w niebie Mniemam wszak nie na odpoczynek nie na próżnowanie Wezwałeś mnie tak szybko Sprawiedliwy Panie Jak zawsze jestem gotowa dla ciebie pracować Tylko jeśli pozwolisz nim zacznę Mój Panie Chciała bym choć na chwilę zajrzeć do Krakowa Pozwól mi Warszawę odwiedzić w milczeniu Bym na swoich najbliższych popatrzyła w skupieniu Dawno tam nie byłam zajrzeć mi tam trzeba Bo tam rodzina i mój dom pozostał Piękniejszy od nieba