„STARA PRAWDA”

„STARA PRAWDA” Stara prawda światem kieruje Nie da się żyć bez miłości To właśnie jej brak nas rujnuje Myślimy tylko o sobie i to nas złości. W sercu zbolałym i zmrożonym strachem Rozpaczliwie szukamy jej w tłumie Z nadzieją że znajdzie się niebawem Dłoń otwarta coś schwytać próbuje. Nieśmiałym dotykiem coś miłego spotkała Niecierpliwie szuka w nieznanym terenie Nagle delikatnym powiewem jakby wiatrem Przylgnęła jak fala morska miła szalenie. Serce tak ożywione mocno zabiło Oddech i ust jej wilgoć słodyczy zażyłem Dotknąłem jej piersi falujących miarowo Amplitudę ich wzniesień na sobie poczułem. Zwarte dwa ciała spragnione miłości Znieruchomiały w swojej szczerości Mogły by tak trwać ze sobą bez końca Lecz świt przypomniał – miłość jest zawsze szokująca. Autor Edi Zabrzeski