TATUŚ MOIM DROGOWSKAZEM

TATUŚ MOIM DROGOWSKAZEM" Tatuś ! To najpiękniejsze słowo mojego świata Miłość i wdzięczność mieści się w tym słowie Dziś ono dla mnie brzmi jak relikwia święta Trudno łzy i tęsknotę wstrzymać w sobie. Choć wypowiadam je ze ściśniętym gardłem Jednak szukam uśmiechu i głosu jak echo Miłość w oczach widzę, i ona nie jest tłem Wiem że jest blisko a jednak, bardzo daleko. Idę - płomyk znicza cmentarnego niosę Kilka z trudem poskładanych słów sklecę Bukiet sztucznych kwiatów na pomniku złożę, Przeproszę że nie pachną jak żywe na wiosnę. Żyć przy Tobie i z Tobą dobrze mi było. Nasz dom to wcale nie były ściany podłogi, Ale serce Ojca otwarte i czułe co nas łączyło Pamiętać będę wszystkie przeżyte epilogi. Dzisiaj Ciebie już nie ma przy boku moim Bardzo tęsknić będę do końca dni moich. Czuwać będę by nigdy nie zranić dumy Twej I strzec jej muszę jak świętej. Niestety obdarzyłeś mnie Swym brakiem Odchodząc w nieznane zaświaty Gdy miałem Ciebie czułem się bardzo bogatym. Teraz zostałem zwykłym żebrakiem. Twoje dłonie podawały mi chleb Z kubkiem cieplutkiego mleka Choć nie zawsze posmarowany Od Ciebie smakował jak marcepany. Teraz tą moją wielką tęsknotą zbuntowany O naszej chatce w Głębocku zamyślony, Nie przestaję myśleć i wciąż marzyć Jak z Tobą do naszej chatki powrócić.