...

Smutek trawi moją duszę, a ja się powoli duszę. Z bezsilności, z smutku, z żalu. Z powodu kolejnego dnia. Z tego kim jestem, ale to ja. Moje usta milczą, moje oczy łzawią, mój uśmiech jest sztuczny. Kocham wszystko co mi dano. Nienawidze co zdeptano. Ale taki jest ten świat. Poddaje nas męczarnią, by sprawdzić, czy ciągle twierdzisz, że warto. A ja mimo, że oczy spuchnięte mimo, że usta scierpnięte mimo, że serce zmęczone. Każdego dnai zwatpienia, znajduje coś wartego istnienia.