idę do lasu

oddychać ciszą pokłonić się drzewom słucham szeleszczą spokojem liście pod stopami wiatr głaszcze moje skronie nie krzyczę ptaki opwieść piszą radość dojrzewa przestrzenią odgarniam gałęzie słyszę siebie jak dobrze w leśnej ciszy nie czuję smutku odszedł światło ze skrawków nieba zalewa oczy łza spływa na usta nadzieją wiatr szepcze kolorami na dłoni zatrzymane lato jeszcze zielona gałązka nabieram siły w duszy rosnę konarem