osiada
zapada głęboko w sercu
ciężki i zimny
ociekasz nim
nie oddychasz czekasz
idziesz przez życie
jest blisko
przystajesz wyczekując
by znowu móc złapać
oddech
autor Ewa Ewka
70 odsłon
Komentarze (6)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Zdrobnienia rzadko kiedy dobrze brzmią w wierszu, rozumiem zamysł ale np wers: ciągniesz nie wiadomo co, jest bardzo niewyszukany, no i nietrafne mi się wydaje porównanie smutku do kukły, smutek nie jest bierny. Pozdr:-)
Dart dziękuję , przemyślę , serdeczności :)
Dobrze mi znane uczucie, pozdrawiam
zyga :) pozdrawiam
Teraz to jest wiersz:-)
Pozdr
Pozdr
dziękuję Dart :)