Wilk

W czarnym blasku nocnych świec kroczy samotny wilk a do marszu mu przygrywa głębia ciszy, leśny gąszcz Z wyszczerbionych zębów bije głód W niewidzących ślepiach bór odbija się jak w lustrze Szelest liści, pawi krzyk nocny łowca i ofiara lecz nie dzisiaj i nie jutro śmierć zabierze wilcze życie Może gdy kres przyjdzie dni wierzby zwiędną, sarny spłoną z wiecznej udręki zwolniony wilk ułoży się do snu Lecz nie dzisiaj i nie jutro śmierć zakończy mękę twą Jakby niżej schylasz łeb przemierzając wieczny szlak