Runo

Przez furtkę zielonego lasu przedarł się cień roznegliżowanej sosny uganiającej się za spłoszonym igliwiem Szyszki kryją swoje wdzięki w dłoniach wilgotnego runa jagodowy tłum kłóci się o skrawek babiego lata W mrowisku powiększa się piętrowa budowla pracowite mrówki nie mają czasu pogadać ze sobą o marzeniach Tylko stary muchomor w samotności obraża się na wszelkie szelesty ignorując śpiew tenorów z borówkowego chóru