bajdy, o aniele co miał ziemską duszę

zacumowałem spiętszyłem się żagle oparciem prowadzą mnie przez sztormy jutra szczęścia dziś teraźniejszości łaknę kiść pomimo bólu gorycz jest cofania pewnik w ustach proroka postulat duszy mierzi mnie pustych emocji zbytecznych szlochań teraz ułożę pieśni sens daremne bluesa cierpkie wołania zaprzeczę sobie chociaż raz krzycząc potulnie owe wyznanie nie lubie słuchać rady wierzb bo płakać biednie gdy powołanie chciałem napisać píekny tekst ale na dole znowu zostałem