Huśtawka duźdawka

zasiadała to samo miejsce bujała duszę każdego dnia słuchawki były jej życia lustrem przy nich wchodziła w odmienny stan nie kochał świat tych pięknych warg jeszcze nie zdołał pomieszać w głowie może się mylę co do tych wad wnet doświadczenie klapsem odpowie budziła słońce gasiła bar stawała wcześnie zastygła prozą nie wyliczając godzin ni lat stawiała czoła najgorszym mrozom kiedyś przeleciał nad nią od tak ptak co zwiastuje poezji poziom figlarnie wbijał w nią oczy pat bo nie odleci stąd wolna nocą