Pożegnanie

I wkońcu nadeszła ta pora, Nadszedł ten oczekiwany czas, Gdy ostatni raz zostało powiedziane: kocham was. Bo nadszedł śmierci czas. Zabrakło w życiu miłości Zabrakło choć trochę radości Cierpienie życiem rządziło I wkońcu zabiło. Nadzieja prowadziła na manowce A miała być zwiastunem historii miłosnej. Miłość, która w sercu żyła, W ślepy zaułek wprowadziła. Miało być dobrze, Inaczej się stało Teraz martwej duszy się pomyślało, Że żal wszystkich mostów zburzonych Żal wszystkich chwil niedocenionych Żal tylu łez wylanych I żal serc zakochanych. Nie ma wytłumaczenia w takiej sytuacji Trzeba zapomnieć o przeszłości I o życiu, które kiedyś funkcjonowało. Ono było, żyło, kochało, cierpiało, nie wytrwało i umarło. Pozostawiło wspomnienia I wiele spraw do przemyślenia. Wielka miłość, która w sercu tkwiła Ona się skończyła Kolejna tragedia ludzka się wyjaśniła: On nie żyje, a ona z innym szczęśliwa... Taki koniec był dawno przewidziany. Szkoda, że człowiek nie był doceniany. Z perspektywy czasu się okazuje, Że takiego 'zera' nikt nie potrzebuje. Lecz wbrew wszystkiemu problem nadal pozostaje Bo miłość nigdy nie ustaje. Miłość będzie nawet w śmiertelnym stanie, Więc na zawsze dusza cierpi Bo cierpiała za życia i cierpi teraz - po śmierci...