Proza życia

Tak się jakoś złożyło Nie po raz pierwszy i nie ostatni Że gdy w mym sercu szczęście tkwiło Zaraz cierpienie w pył je zniszczyło Patrzę w przeszłość Na czarne karty mej historii Na których dzieje me pisane czerwonym tuszem, z krwi Każda kropla wyciskana ze złych chwil Me życie na stracenie oddane W księdze mego życia cierpienie zapisane Rozdziały smutku, bólu i samotności W sercu moim pustka gości Wszystkie marzenia, które płonęły żarem miłości Dziś są gaszone potokiem łez Kiedyś me życie strumieniem radości Lecz dziś przegrane jest Najgorzej jest stracić nadzieję, Stracić wiarę, że szczęście będzie nam dane I gdy przychodzi moment załamania Niewinną duszę piekło pochłania Pozostawać w nadziei to umierać co dnia Pogłębia się mocna tęsknota Wiara w miłość? W szczęście? To raczej totalna głupota Tak trudno jest spalić przeszłość Trudno nadać życiu nowy sens Ale by iść dalej tak trzeba Tak w tym jebanym życiu jest Zostawić za sobą wszystkie wspomnienia Zostawić człowieka, który nie docenia Zapomnieć o miejscach, w których uśmiech cisnął się na usta Wielka jest chęć, by zły czas ustał Nadchodzi czas chłodu Serce zimne niszczy ludzi W cierpiącym umyśle zło się budzi Zniszcz zanim zostaniesz zniszczony Zrań zanim zostaniesz zraniony Lecz nie pokochaj zanim zostaniesz pokochany Bo Twój los znów będzie przegrany Podejdź do życia agresywnie Nie bądź dobry - wręcz przeciwnie Przecież za dobro dobrem nie odpłacą A Twą miłość cierpieniem ukażą Ile razy było, że chciałeś dać szczęście? Ile razy pokochałeś do granic swych możliwości? Co w zamian dostałeś? Nic ! A może inaczej: cierpienie - aż do wieczności. Najwyższa pora by dać upust "lepszej" połowie Najwyższy czas by nie odpuszczać nikomu, a przede wszystkim sobie Najwyższy czas by być sobą w czasach wielkiej złości Najwyższy czas by zabić wszystko w imię wyższych celów - miłości...