LÓD

Strasznie powiało Twego serca chłodem Czyżby zamarzło już na zawsze lodem? Nie pragniesz wcale mej bliskości tchnienia Nie szukasz serca, duszy ocalenia Już Cię nie martwią me losy koleje Czy płaczę w smutku, a może się śmieję Nie chciałbyś nieba mi znowu przychylić Z pucharu życia me szczęście wychylić Już Ci są obce me troski, kłopoty Nic nie zdziałają wdzięków mych klejnoty Twe serce stało się nagle jak lód Nie da się rozkuć? nie stanie się cud?