Drogą donikąd

Była kiedyś mym natchnieniem moim kluczem, moim celem jak przyjaciel szła przy boku wierząc w bajki jednej nocy Gdy bywało ciemno wszędzie gdzieś z otchłani ziemskich piekieł wyłaniała światło z cieni próbowała czule pieścić. Po co płakać, po co trwożyć wszystko przecież można zmienić. Jeden uśmiech, jedno słowo jak lawina wyzwolona były w stanie ujrzeć niebo ponad głową niewidzialne rzeczy dostrzec w mojej duszy w twoich słowach. Choć nie łatwo zrezygnować „przyjaciela” precz wyrzucić czasem trzeba się zatrzymać „bruk” z ulicy w pył zamienić. Czy udała się ta zmiana kiedyś ktoś oceni za nas. Czy mi dobrze jest bez ciebie może kiedyś Wam opowiem.