Wspomnienie

Te same miejsce, ponure pomieszczenie to moje piękne wspomnienie. Pamiętam że na zimnym balkonie kochałem zawsze siedzieć, myśleć co przyniesie mi kolejny dzień. Kolegów nie miałem, zawsze to ja od nich dostawałem. Nie zapomniałem co jest tak naprawdę ważne, kiedy serce bić przestanie. Przyrzekałem sobie że nie zostanę nigdy błaznem. Dzięki Bogu odzyskałem talent, bo trzymałem się zawsze bacznie. Nie każdy mógł się tym pochwalić, stałem się własnego losu panem. Chociaż łzy płyneły same to i tak nie zostałem pomijany. Kolejne długopisy wypisane oddaje siebie na tej kartce bo to jest moja przestrzeń w tym układzie.