8:41 AM pro memoria

To już siedem lat osiemdziesiąt cztery miesiące nadzieja że przeminie to co złe runęła z jasnego nieba i wpadła w kłamstwa jako piekła otchłanie pozostały szczątki porozrzucane w nieładzie tysiące wbite w ziemię niczym drzazgi ktoś policzył dokładnie ile blisko sześć dziesiątek i zaczęli wszystko od nowa zapisane zostaną ostatnie słowa może wreszcie nikt niczego nie przeinaczy i prawda spotka się z nami wtedy czas się zatrzymał w Polsce na najdłuższą chwilę choć trwał całą przeszłość i nadal trwa kto winny kto pod murem pogardy stanie a zawiść jest nieprzenikniona niczym największa mgła wszystko ma koniec i początek i z prawdy nie da się zrobić miazgi to już siedem lat rodziny pogrążone w żałobie w niepojętej rozpaczy brzoza pod Smoleńskiem samotna stała i choć wierzbą nie jest dziś znowu gorzko zapłakała