Polska Niepodległa

Powracam myślą w te czasy jak co roku w porze jesieni kłosy zbóż znów się latem jak ze złota się złocą na tych polach gdzie ziarno się urodzi gwiazdy srebrzą się cichą już spokojną nocą bo przecież i słońce radosne też wschodzi kiedy dzień co każde rano budzi się od nowa i jak ogień płonie gdy zachodzi czerwienią orzeł rozpostarł skrzydła już leci w stronę nieba to rocznica jest polska nasza listopadowa raduje się bardzo serce poety natchnione bo krwawiło tyle razy aż pozostały blizny na stole pachnie znowu bochen chleba zasnęli tylko snem wiecznym nasi bohaterowie pochowani w grobach u matki ojczyzny historia dzisiaj ich oceni i za nich wszystko opowie Bóg w święty dzwon w dzień oznaczony uderzy dziękczynienia hymn dzisiaj za to śpiewamy nowe obrazy poświęcimy w rzeźbione misternie ramy za wiekowe ziemie które wróciły do Macierzy i na zawsze tu pozostaną gdzie polskie powstało plemię