Staruszek i chlopiec

Było to w końcu grudnia kiedy do dużego miasta ku uciesze gawiedzi wjechał wóz drabiniasty a na nim skrępowany sznurami staruszek w zgrzebnym worku zamiast ubrania na środku rynku ustawiono podest z kalendarzy zamiast z desek i bali a na owym podeście zaś pieniek z dat ociosany i koło historii bose stopy wlokąc po śniegu dziadunio chromy wchodził na podwyższenie a tam na niego czekał Czas jako w czerwonym kapturze kat mieszkańcy starca ze śmiechem żegnali palcami wytykając obmawiali sąsiedzi kiedy kat łamał starca kołem minionych lat a potem jak toporem wskazówką zegara ostatni dzień mu ścinał ktoś jeszcze go oczerniał ktoś inny narzekał wypluwając z siebie wulgarne słowo wraz z ostatnimi godzinami tłum krzyczał z zachwytu jak w euforii gdy starowina wydał z siebie ostatnie tchnienie i z jego ciała zniknęły wszystkie rany wody nieopodal przy brzegu rzeki losu odtajały to było w grudniu kiedy odjechał pusty wóz drabiniasty i tłum się rozszedł na cztery strony pojaśniały od światła wszystkie domy uradował się wówczas cały świat serca wybuchły niczym lawa wulkanu a na rynku został tylko jeden chłopiec mały oczy miał błękitne jak lazur oceanu przepasany wstęgą niczym Legią Honorową a na wstędze widniał napis ROK 2019