Wdzięczność

Przemija życie jak pory roku Raz mrozem skuje , raz mgłą przykryje A człowiek człapie krok po kroku Z wdzięcznością za to że jeszcze żyje Raz wiosna w sercu się rozhula Gdy słońce w myślach lód rozgrzeje Raz rodzi myśli w niewiedzy bólach Raz się jesienią zestarzeje Czasem się lato w dzień wplecie złoty I świat zapachnie jak z pieca chleb Czasem jesienny szelest tęsknoty Odbije fale o żalu brzeg Bywa że zima u progu stanie I wiatr zaciera na śniegu ślady Bywa że księżyc się zapomni I na sklepienie wzejdzie blady Są w życiu chwile jak i naturze Gdy świat życzliwie Ci patrzy w oczy A czasem wcześniej czujesz na skórze Że czymś cię dzisiaj znów zaskoczy Dmuchnie Ci w plecy lub sypnie piaskiem Aby marzenia twe ostudzić Twe plany się okażą fiaskiem Abyś mógł w życiu tym się obudzić Lecz nie trać wiary idź wprost przed siebie Po każdej burzy i słońce wstaje Bo Bóg na ziemi jak i na niebie Codziennie cuda nam rozdaje M CH Winterthur 9 11 2025