Kleopatra zmysłów.

Mgła wyobrażeń spowiła szarość sytuacji Ciepłą i gęsta krew burząc w mych żyłach Nie będąc pewnym czy aby może umysłu majaczeń Przymykam swe oczy,skradając ci uśmiech w ciemności... Na przemian otwieram i zamykam ten obraz W końcu pozwalam się dostrzec,cały w rozkoszy Dłonie zastygły,zastygły i oczy...Ten świat umiera Przy następnym drgnięciu twych warg rodzi się lepszy Wierci mnie pragnienie upaść do twych stóp I wybełkotać pasją i szaleństwem -jak koisz Koisz zmysły... W dłoni zamykając mój ból istnienia Mając w swym spojrzeniu odpowiedzi na me lęki Mając i te na zatracenie... Złotem mieniąc się cała,majestat do piersi tulisz Mej błogości żar w szept przelany,wypełniony tobą Niczym piasek pod stopami,w jednej chwili ból i żal A niebo i gwiazdy jakby bliżej,gdy serce wpatrzone Kleopatro zmysłów,tyś jadem w mej głowie! Tyle barw i smaków,narkotyczna strawa. Trwa oblężenie świadomej potrzeby ciebie... Zjawo,przestań rozsądek budzić gdy marzenie -nabiera form i zaciska pętle na szyi czasu... Zbudź mnie Kleopatro w szarym końcu świata Sypiając z mym uśmiechem w samotnej nocy Otocz mnie murem słów,od wiary po upadek w namiętność królewskim mnie czyń gdy ochota,łotrem gdy potrzeba Tylko nie pozwól na strach...