Zamiatał człek pod dywan smutki Z uśmiechem mu nie do twarzy Kto kolwiek widział owe skutki Gdy człek ten o śmierci marzy Z gałęzi zwisa zerwany sznur Złowrogo zawodzą czarne wrony Między życiem a śmiercią stoi mur Komu w kościołach zabiją dzwony Sam sobie wilkiem, a w piersi nóż Umiera istota, konają demony Podąża kordon mrocznych burz Dokonał wybory, żywot skończony