Natura spragniona.

Natura spragniona. Wolność rozsądna istoty w zwyczaju, co spada pod nogi, jak beret wprost z raju; cenić darowane i czynić staranie, by nie zniszczyć szczęścia, pozornym kochaniem, i nie mówić mało, lazur okrył stałość, by uciekać z oczu w niebo rozproszenia, tam gdzie cuda przemian, bo wraca deszczowo, świętością niedzielną, czasem w smutek, w ciemność, bym nie był spragnionym dziełem, lecz prawdziwym, nie zaprzeczał szczęściu w kłamstwie ledwo żywy, i lotos pokusy spalił pieśnią wzruszeń, jak anioł płaczący, z miłości uczuciem. Pisarz : Mirosław Witold Piotr Butrym. DATA : 12.05.2009 Roku Pańskiego Bożo Dobrego...