Przestrzeń świeżości, dla nowej wolności, tonącej w dnia szczęściu okruchach.

Przestrzeń świeżości, dla nowej wolności, tonącej w dnia szczęściu okruchach. Jeden świtania czystego blask Dnia; we wstęgach wschodu jaśniejących; mocy tętniącej coraz bardziej ciepłem, odkrywającym oblicze, które wstało sercem; promieni czasem zmartwychwstałym; przestrzeni świeżości, dla nowej wolności; perlistej wyobraźni; która świat rozjaśni, widząc tylko pokój, odrzucając waśni, ochrzci w prawdzie słowa świętości natury, istotę stworzenia, unikając cienia, obraz w nieskalaniu przedstawi przyrody, celebracją życia proch ssypując w morze; niezgody przeszłości, czartów szarych kości. Dla złota nowych kwiatów; obrazów malowanych, łąk miodnych latem, słanych w kolory Boskie życia; spokoju, który piękna przepychem zachwyca, bez wojny i zniszczenia śladów na czarnej ziemi; szaradnych węży ścieżek, ich jadu zła zamieszek; - by poczuć świat istnieniem, bogatym słowa wnętrzem, Świątyni Ciała Ducha; gdzie rozum mówi dobrem i tonie w Dnia okruchach; - by jadło mieć koszerne, jak trzeba; prosto z nieba, i dzielić się tym dobrem; umysłom czystą mą wschodów radość rozważaniem dając; bieli całą kwietność bożą, tak jakby asyżu siłą, dla Człowieka Zbawczego, która przed Stopą się ścieli Oświecenia, Ojca Równowagi; tuż przed Zmysłem Życia Surowym; Patrzącego Chłodu Prawa Ostrzem i Cudu; Tegoż co Wybawienie od Bestii Swe Daje; nad Przepaścią Ślepoty. Mirosław Witold Piotr Butrym. Data ukończenia dzieła: 17-1-2015 - Roku Pańskiego Bożo Dobrego...