Dotyk mądrości wypracowanej

Światło które nie ma blasku Tonie w ciemności Rzeka bez wody Przestaje nieść życie Potem nie ma nic Muzyka się kończy A szarzy ludzie Opuszczają trybuny Kto uprzątnie jadowite węże Porzucone marzenia z ulicy Potykając się o pragnienia Zaśpiewaj mi mała dziewczynko Zazdrość zazdrość zabija Nie przyjaźń to a teatr W szklance wody buzują napięcia Niech je wypije prześmiewca Dotknij mnie dotknij starcze Mądrością swoją styraną Niech zatrzepocą sztandary Znowu zapłoną drzewce