W poranku zanurzona

Świergotem ptaków obudzona otwieram oczy. Nie mogę spać, gdy jasność nieba ucieka nocy. Jeszcze w pościeli zatopiona wędruję wzrokiem, przez tiul firanki w misterne wzory na czar za oknem. Budzi się dzień, tak jak sztuka, co się właśnie zaczęła. Różowy spektakl ze srebrną rosą dopełnia dzieła. Stoję przy oknie w świcie poranka, senna dziewczyna. Zimno mi trochę, lecz to nie szkodzi, dzień się zaczyna. Nie warto tracić czasu na spanie, gdy róż z błękitem walczą na niebie. Szczęśliwa wchodzę w jasność poranka, bo znowu spotkam ciebie.