Tchórz się zakochał

Piękna jej nieskazitelna toga Ona jest muzą wpływającą na me słowa każdy jej ruch i tchnienie przynosi mych brwi uniesienie uczucie błogości, nieuzasadnionej zazdrości Całkowita pełność istnienia nieustające pragnieniem jej powiedzenia Bądź moja! Bądź radości chwilą wieczną! Myśli niczym lawa, paląca stare rany Czy przez bezczynność za tchórza zostanę uznany? Powiedzcie mi dusze wieczne Czarcie demony i anielscy synowie Czy mam walczyć , czy odpuścić sobie i pozostać na tym statku co tonie coraz głębiej, coraz szybciej Tonie me serce z uczuciami Czemu wszyscy w takich chwilach jesteśmy sami? Stojąc na samotnie na skale, z rozumu obdarty wewnętrznie jak tysiącletnia toga rozdarty Czy mam krzyczeć jak najgłośniej Te oto proste słowa Kocham Cię, proszę zostań po wsze czasy moja!