Przeszłość nigdy nie mija

Przeszłość kamienica obdarta ze złudzeń przegniłe chyboczą się fundamenty tyle czasu minęło, a w jej oknach wciąż ta historia tkwi popękana czy pamiętasz jeszcze? zapach zupy robionej przez babcię i głośno bawiące się dzieci kołdra zwisająca lekko z balkonu, ktoś krzyknął, że w TV program fajny leci! ryzykowny skok z betonowego śmietnika na trzepak robienie dziur patykiem w roztopionym asfalcie schodzenie do piwnicy, by sprawdzić, które z nas dalej w jej ciemności zajdzie sąsiadka zrzucająca nam cukierki z okna wielokrotne wbieganie na górę po kanapkę ze smalcem minęła zaledwie chwila, a pozostał tam tylko ten duszny, szary dziedziniec z brakiem dostępu do światła nikt już nie zrzuca cukierków robiona ze smutkiem kanapka ta kołdra też jakby cięższa...i mocno wyblakła w oknach miny całkiem zgorzkniałe krzyki słychać pełne frustracji zapach dymu z papierosów, a zamiast zabawy wciąż awantura na Krzyż zabita murami swoboda, wymuszanie rytualnego dobra a przecież to wciąż to samo miejsce gdy przeszłość, jak ta stara rudera przy jednym pochopnym ruchu znów całkiem mnie sponiewiera ja leżąc pod stertą tych wspomnień zadławię się obrazami i ujrzeć zapragnę słońce, gdziekolwiek nad tymi gruzami, a wtedy jak koszmar mi się przypomni, że w duszy mam tych ruin tysiące