coraz bliżej* wersja robocza...

coraz bliżej, a jakby dalej nam do siebie gorzko coraz bardziej, a jednak jakby słodziej smakuje życie czy to nie dziwne, że taki dziwny smak swojego istnienia czuję? spadam coraz niżej, oddalam się, nie mów,że nie nawet Ciebie zobaczyć już więcej nie jest mi dane, czy się może mylę? wszystko,co mnie otacza jest coraz cięższe, nawet kolorowe motyle, zszarzałe i takie wyblakłe od zapomnienia... moze znajdzie się ktoś, kto przynajmniej motyle ocali od zapomnienia, ja może nie powinnam nawet kiedykolwiek istnieć moje miejsce to próżnia po śmierci,a piekło za życia czy zna ktoś może właściwą drogę, którą powinnam podążać? nie znam miejsca, gdzie powinnam być przed i po życiu...