do ciebie,panie piotrze

dlaczego nic nie robisz, czekając jedynie na mój krok nie rozumiesz niczego, odwracasz ode mnie wzrok... Chciałabym coś zrobić, lecz bezsilność zwiazała mi ręce nie mam nawet własnego cienia by móc pofrunąć za Tobą... Czekasz na mój gest, a przecież tak wiele ich przez miesięcy parę dla Ciebie czyniłam... Sprzedałam wszystko, co miałam,tylko po to, by odnaleźć Ciebie i do końca swych dni upajać sie każdą chwilą spedzaną razem a nawet osobno byle tylko być tam,w Twoim życiu na dobre i złe... Mówili,że miłość prawdziwa nie potrzebuje publiki ani oklasków,że jest cierpliwa, ze nie pamięta złego, tak więc myślę tylko o chwilach,kiedy czułam, że mam wszystko, tak bezpieczna,spełniona choc może nie do końca... Mówili,że miłość zwycięża, wynagradza każdą przelaną kroplę krwi,czy cicho kapiące z oczu łzy... Mówili,że miłość nie zna zazdrości,smutku czy zła, więc dlaczego serce ściska, gdy pomyślę o nas bez nas, pragnienie śmierci jak bumerang co chwilę wraca,gdy tyllko zobaczę w snach,jak stoisz z inną, czule obejmując i karmiąc namiętnymi pocałunkami... Mówili,że nasza miłość przetrwa, lecz widać,nie wszystkim zależy na tym,aby tak się ziściło, i nie ważne,dokąd nogi poniosą, ani gdzie rzuci los, to zawsze będzie miłość, o której marzył niejeden ktoś... Kochałam Cie wtedy, kocham też i dzisiaj, choć pomału gaśnie ta piękna iskra podarowana przez Boga,lecz, czy aby nie było za późno na takie wyznania? Nie wiem,co mam czynić, byś wreszcie poczuł mój ból i zrozumiał, że inaczej nie potrafię, spojrzeć Ci w oczy na odległość nie potrafię, choć teraz bym chciała, może w nich odnalazłbyś to, o co Tobie chodziło przez ten stracony czas... Teraz tygodniami zaszyta w domu,pod kocem z zimna siedze i czekam wciąż na ciebie, aż serce podskakuje z radości, gdy tylko czytam kolejną wiadomość lub dzwonek do drzwi zagra jak na skrzydłach dłoni, uśmiecham się,choć nie wiem,czemu, czar pryska,gdy to nie od ciebie te smsy,a w drzwiach kot inny stoi, żal i zawód serce ściska, a łzy napływają do oczu jak oszalałe....