okruchy przeszłości

nocami,gdy ciemno jak mantra wracają w niepamięci wspomnienia minionych dni i lat, z czasów,gdy tak blisko był cały świat tak blisko,aż na cal okruchy wspomnień dawnej miłostki, co teraz odradza się z każdym od roku dniem zatrzymać chcę każdą taką chwilę, usłyszeć móc znów siebie w biciu jego serca i nasycić się ciszą, niewypowiedzianym oddaniem śmiertelne zmartwychwstanie duszy,serca i ciała, choć jesteś tak wielki ona wiecznie mała, a siłą jej potęga, wypłaywająca z głębi wnętrza źródła życia