rozdarta

Pani rozdarta na dwoje tkwi w swoim świecie taka zamknięta w sobie Zbyt młoda,by zgasnąć, zbyt chora by żyć, a jednak serce jej bije z wiarą,że warto żyć... Wisi w powietrzu jej oddech zbawienny, tak jak na ścianie krzyż czteroramienny... Serce aż z żalu ściska, boli i łka, a w oczach błyszczy niejedna łza...