siewca

siewca raz wyszedł, zasiał ziarenko, mając nadzieję na obfite plony czekał cierpliwie, wiarą podlewał, a także miłość całą dlań przelał mijały dni,tygodnie, miesiące i lata, ziarenko nieśmiało wypuściło dwa listki, a siewca zasnął i jakby zapomniał... roślinka rosła między chwastami, nieraz szarpana ostrymi cierniami... zapuściła korzenie głębsze niż dno oceanu i plony skromnie niebu oddało, ginąc tym samym od zapomnienia, gdy siewca zasnął nie dając spełnienia... gdy się obudził, roślinki nie było, lecz zostały po niej dwa listki i mała, piękna brzoskwinka, reszta zniszczona przez ciągłe cierpienie, żyjąc w nieustannej nadziei, że siewca się obudzi i czule się wtuli ona śpiewać mu chciała i wiersze dla niego tylko pisała, jedynie wspomnienie po niej zostało....