strzała

wystrzelona z łuku strzała jakby czerwonej róży kwiat przez skromną lilijkę do pana przestworzy, sokoła,orła,jastrzębia, lwa północnego, władcy podniebnego, którego śmiertelni pogromcą złych duchów zwią pewnieś zmęczony- rzecze niewiasta- po długiej podróży... usiądź,odpocznij, zanurz się w ciszy choćby na chwilę, zerknij na tych, którzy sercem całym szczerze Cię kochają anielskie chóry, wdzięcznym śpiewem niech ukoją Twój trud i ból... rzeknij,proszę choćby małe słóweczko, bym mogła zatrzymać je w swojej pamięci i moment,kiedy ujrzeć mi było dane chwałę i potęgę Twojego oblicza przecież ta, która wystrzeliła strzałę miłości, prócz Ciebie, zawsze była niczyja...