wiersz (anty)chwalebny

wielkie Ci dzięki wielki okrutniku za choroby i wojny głód i cierpienie najpotężniejszy jesteś między niebiańskimi gwiazdami a co wyprawiasz z nami my z serca szczerego wielbimy cię wielce a Ty rujnujesz już poranione serce i ciągle chcesz jeszcze mówią,żeś jest dobry jak marcepany a ja jednak widzę, że to czcze przechwałki stworzyłeś świat, przyrodę,ludzkość i za to Ci chwała, a reszta?cóż.... a teraz,gdy wierni Tobie poddani łakną Twojej ojcowskiej dłoni,ratunku wzywają w niemych modłach odwracasz głowę jakby nigdy nic jakim prawem oceniasz innych, skoroś sam nie jest ideałem dobrych ludzi gnębisz zabierasz,gdy jeszcze młodzi, a z piekła rodem obdarzasz hojnie łaskami a co,Panie z nami? stwarzasz piekło tu,na ziemi i śmiesz prosić o pochwały? ileż było takich, co Ci służyli wiernie latami z czystą ufnością w sercu bez ustanku błagali,teraz życie im goryczą,niechęć ku śmierci woła a Ty nic nie robisz w końcu po co? dla kilku marnych dusz, co w myślach latami głowę Twą świetą zdobili kosztownościami a Ty,Boże dalej piekło jeszcze większe tylko dla sprawdzenia, kto przy Tobie zostanie, gdy życie piekłem lub czyśćcem się staje