ziarno życia

Maleńkie ziarenko rzucone przez Boga w ciemną otchłań pełną bólu,cierpień i jęków diabelskich dusz... Im niżej spada, tym szybciej i pękniej kiełkować zaczyna i,w kilka sekund staje się nadzwyczjną rośliną dającą życie... Karmiona Słońcem wiary, pojona wodą Księżycowej miłości... Siewca już dawno spisał ją na stracenie, nie wierząc w siłę i moc, jaką w sobie kryje... A ziarenko zginąć miało, ale przecież żyje, światłem gwiazd nadziei oświetla sobie drogę i wierzy w nieśmiertelność... Razem z nim rośnie wiara,nadzieja,miłość do tego,który je stworzył, choć pewnie nie raz tego żałuje i nawet nie wie, jak mocno to ziarno Jego szczerze miłuje... Światło staje się coraz jaśniejsze i ogarnia całą roślinę, płonąc ogniem najczystszych uczuć i cnót znanych najdostojniejszym z wszelkich istot żyjących we wszechświecie... Pan jednak odwraca głowę, nie dając szansy na ocalenie, skazując wszystko,co kocha na totalną zagładę...