Kawałek kredy

Trzeba się urodzić do wszystkich chwil umierania świat jeden – planeta jedyna i nieodwracalna Cóż dam wam oprócz serca rośliny w owoce obfite wodzące mnie na pokuszenie? Nie umiem czytać waszych przeznaczeń – ptaki i choć staram się myśleć o was najciszej jak tylko potrafię - i wierzę, że wy też tak o mnie myślicie cóż może ten wiersz, który nigdy nie będzie mapą waszych przelotów i choć to pisanie jak serce węża dba zawsze o dobre towarzystwo jest jak oścień mój wraz z tym wierszem spisany na straty. Ocalcie proszę maleńki kawałek kredy to dla was wyjście ze wszystkich szkół do wieczystej tożsamości. Do tego, że trzeba się urodzić i wiedzieć, że poza logiką nie tylko obłęd ale i litery zielone – tęcza wśród burzy i wśród zapomnianego Wieczny i Biały Ptak pamięci