poezja umiera biało

poezja umiera biało zostawia pozostałym złudzenie materii odchodzi bezsłownie zasłuchana w śpiew z dalekich archipelagów Jest białą kartką nie krzyczy i nie żali się podobna do cieni w Hiroszimie i stert włosów w Oświęcimiu samotnie odwiedza cmentarz stoi przy grobach patrzy na świeżo wykopany dół myśli o kierowaniu bronią nuklearną ze stacji przy orbicie staje się coraz bardziej podobna do westchnień z Apokalipsy tak mało rozumie męczy się dociekliwością dręczy troską rzadko usiłuje się zbliżyć poraniona bólem współczesnym poznała co daremne straciła znaczenie ze szlaku białej wędrówki patrzy na mądrość ludową i pozory timbrem ciszy się staje poezja umiera biało