Pieśń do miłości

Wielkiś ból w członkach zostawiła, O ma miłości, cóż że z nikąd przybyła, Tyś radość wlała po serca krańce, Porwała duszę w swego rytmu tańce. Samotny ostaniec odnalazł siebie, Oderwał stopy, wędrował po niebie, Lecz wnet skrzydła mu podcięto, A wiarę z nim pod ziemię ściągnięto. O miłości, bezwzględna ma pani, Cóż że o świcie przychodzi i serce rani, Kąsaj mnie niczym jadowita żmija, Niech grabarz trumnie gwoździe dobija. Zdejmij to mnie ciernie, kajdany, Toż na ciele zostaw rozdarte łachmany, I odejdź, pozostaw mnie samego, Pragnę wyzbyć się brzemienia Twego...